سقف آسمون

آسمون دله هر کسی یه سقفی داره سقفه آسمونه دله شما تا کجا بالا میره؟

سقف آسمون

آسمون دله هر کسی یه سقفی داره سقفه آسمونه دله شما تا کجا بالا میره؟

من و بغض

میهمان گاه و بی گاه  گلوی من شده است بغض بی دلیل 

بغضی که گاه سر زده  می آید  و دل رفتن ندارد

با این میهمان ناخوانده چه کنم 

رسم میهمان نوازی این نیست که روی ترش کنم 

مروارید چشمانم را  بر او ارزنی میدارم

تاب نمی آورد 

میرود 

گویی که هرگز نبوده است 

...............

یا حق 

نظرات 0 + ارسال نظر
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد